Jak napisać CV, które przejdzie pierwszą selekcję

Rekruter przeglądający zgłoszenia poświęca jednemu dokumentowi od kilku do kilkunastu sekund. To nie jest lektura, tylko skanowanie: wzrok szuka stanowiska, liczb i nazw firm. CV, które przechodzi pierwszą selekcję, to dokument zaprojektowany pod ten sposób czytania, a nie pod czytanie od deski do deski.

Co naprawdę jest czytane w pierwszych sekundach

Badania śledzenia wzroku pokazują powtarzalny wzorzec: nagłówek z imieniem i stanowiskiem, ostatnia pozycja zawodowa, daty, potem ewentualnie podsumowanie. Wszystko inne czeka na drugą rundę, do której większość dokumentów nigdy nie dochodzi.

Wnioski praktyczne z tego wzorca:

• Tytuł zawodowy pod nazwiskiem musi odpowiadać stanowisku z ogłoszenia. Dokument bez tytułu zmusza czytającego do zgadywania, a zgadywanie kończy się odłożeniem na stos „później".
• Ostatnie stanowisko niesie największy ciężar. Jego opis zasługuje na najwięcej pracy: konkretne obowiązki, technologie lub narzędzia i przynajmniej jeden mierzalny efekt.
• Daty bez dziur. Luka w historii zatrudnienia nie dyskwalifikuje, ale niewyjaśniona luka rodzi pytania, na które nie ma komu odpowiedzieć, bo rozmowa jeszcze się nie odbyła.

Liczby zamiast przymiotników

Fraza „odpowiedzialny za optymalizację procesów" nie mówi nic. Fraza „skrócenie czasu realizacji zamówienia z 5 dni do 48 godzin" mówi wszystko. Zasada jest prosta: każdy przymiotnik w opisie doświadczenia to miejsce, w którym mogła stać liczba.

Nie każde stanowisko produkuje wskaźniki, ale prawie każde produkuje konkrety: wielkość zespołu, budżet, liczba klientów, skala systemu, częstotliwość publikacji. Konkret nie musi być imponujący, musi być prawdziwy i wyobrażalny.

Jedna strona to mit, dwie to norma, trzy to problem

Dokument osoby z dziesięcioletnim doświadczeniem nie musi mieścić się na jednej stronie i upychanie go tam siłą zwykle kończy się drukiem w rozmiarze 8 punktów. Rozsądna granica to dwie strony, z najważniejszą treścią na pierwszej. Wszystko, co starsze niż 10 lat, znosi skrócenie do jednej linii: stanowisko, firma, daty.

Sekcje, które pracują, i sekcje-balast

Podsumowanie zawodowe działa, jeśli jest napisane pod konkretną aplikację: dwa-trzy zdania wiążące dotychczasowe doświadczenie z wymaganiami ogłoszenia. Podsumowanie uniwersalne („dynamiczna osoba szukająca nowych wyzwań") działa przeciwnie: sygnalizuje dokument wysyłany hurtowo.

Sekcje zainteresowań, klauzul i umiejętności miękkich wypisanych listą („komunikatywność, kreatywność") zabierają miejsce treści, która mogłaby przekonywać. Umiejętności miękkie wykazuje się w opisach doświadczenia, nie w wyliczance.

Formatowanie, które pomaga skanować

Spójność bije oryginalność. Jeden krój pisma, jedna logika dat, jednolite nagłówki sekcji i wyraźna hierarchia rozmiarów robią więcej niż jakakolwiek ozdoba. Pogrubienia warto rezerwować dla nazw stanowisk i wyników liczbowych, bo pogrubione całe akapity nie wyróżniają niczego.

Systemy ATS, które parsują dokumenty przed człowiekiem, dobrze radzą sobie z klasycznym układem sekcji, a gorzej z tabelami, kolumnami tekstu w grafikach i nietypowymi nazwami sekcji. Warstwa tekstowa PDF powinna zawierać pełną treść dokumentu, co można sprawdzić, zaznaczając tekst w czytniku.

Lista kontrolna przed wysłaniem

1. Tytuł zawodowy zgadza się ze stanowiskiem z ogłoszenia.
2. Ostatnie stanowisko ma najbogatszy opis i przynajmniej jedną liczbę.
3. Daty tworzą ciągłą historię albo luki mają wyjaśnienie.
4. Dokument mieści się na dwóch stronach, najważniejsze na pierwszej.
5. Zero fraz-wytrychów: każde zdanie da się obronić na rozmowie.
6. Jeden krój pisma, spójne nagłówki, pogrubienia tylko tam, gdzie pracują.
7. PDF ma poprawną warstwę tekstową i rozsądną nazwę pliku.

Dokument, który przechodzi selekcję, nie jest dokumentem najładniejszym ani najdłuższym. Jest dokumentem, w którym osoba czytająca w piętnaście sekund znajduje odpowiedź na jedyne pytanie, jakie w tym momencie zadaje: czy ta kandydatura pasuje do tego ogłoszenia.